SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - CZECHY

Pribram (Przybram) - Święta Góra (Czechy)
Svatá Hora (Święta Góra) jest najbardziej znanym sanktuarium maryjnym 

w Czechach. Była określana jako duchowe serce Czech. 

Wczesnobarokowy kompleks budynków, sprawiających wrażenie 

grodu obronnego, wznosi się nad starym górniczym miastem 

Příbram (Przybram). Pierwsze zapisy o kaplicy pochodzą z XVII w. 

Istnieje kilka legend mówiących o czasie jej powstania 
i o budowniczych. Również figura Maryi Panny ze Świętej Góry otoczona 
jest legendami. Arcybiskup Arnost z Pardubic umieścił ją w kaplicy 
swojego zameczku. W czasie wojen husyckich rzeźbę prawdopodobnie 
ukryto w kopalni, potem znajdowała się w kościele św. Jakuba 
i w kościele szpitalnym św. Jana Ewangelisty. 
Górnicy przenieśli figurę Matki Bożej do kapliczki na Świętej Górze 
i umieścili ją w bocznym ołtarzu. 

Cudowna figura jest z pewnością gotycka, ale jej dokładniejsze 
datowanie jest utrudnione. 

Jest prawdopodobnie wykonana przez miejscowego artystę. 
Opiekunami kapliczki, na zlecenie miasta, byli pustelnicy mieszkający 

na wzgórzu. Byli oni katolikami i utrakwistami. 
Od niepamiętnych czasów, aż do wojny trzydziestoletniej 
corocznie przychodziła tu procesja.
W 1631 r. wojska saskie sprofanowały Świętą Górę. 

Przed ogniem ocalały jedynie figury na ołtarzach. 

W czerwcu 1632 r. wydarzył się cud - niewidomy Jan Procházka 
z Pragi po kilku dniach ustawicznych modlitw do Maryi odzyskał wzrok. 

Wydarzenie to obudziło nadzieję w narodzie nękanym wojną. 

Cud ten stał się przełomowym wydarzeniem w historii sanktuarium. 

W 1634 r. hołd Maryi oddał cesarz Ferdynand II. 

Po tej wizycie okoliczna szlachta odnowiła 

kapliczkę i otoczyła ją opieką. 24.08.1647 r. opiekę nad Świętą Górą 

objęli jezuici. 

Po zakończeniu wojny w 1648 r. zaczęła wzrastać liczba pielgrzymów.
W 1660 r. jezuici rozpoczynają dzieło budowy imponującego 

zespołu sakralnego. Pozyskują wielu fundatorów. 27.08.1673 r. 

poświęcono świątynię. Z przerwami rozbudowę kontynuowano 

do XVIII w. Święta Góra, ozdobiona dziełami wielu cenionych artystów, 

sprowadzała pielgrzymów nawet z odległych krajów. 

Zapisano ponad tysiąc cudów za wstawiennictwem Maryi. 

Figurkę ubierano w cenne szaty. W 1723 r. z darów zrobiono złoty 

bogato zdobiony pancerz. Figurkę ustawiono na ołtarzu głównym 

w całości wykonanym ze srebra. 22.06.1732 r. dokonano koronacji 

Marii Panny Świętogórskiej, Królowej Gór Srebrnych. 

Kościół, mimo powiększenia kosztem urody, stał się za mały. 

Plany przebudowy zniweczyła likwidacja zakonu jezuitów 

w 1773 r. Sanktuarium zubożało. W 1861 r. przybyli tu ojcowie 
redemptoryści. W 1903 r. wyremontowano kościół. W 1905 r. 
podwyższono świątynię na Świętej Górze do rangi 
bazyliki mniejszej. 
Redemptoryści, z korzyścią dla sanktuarium, pracowali tu do 1950 r. 
Powrócili w 1990 r. i kontynuują dzieło rozbudowy sanktuarium.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - CZECHY

Kraliky – Góra Matki Bożej (Hora Matky Boží)

Králíky (niem. Grulich, czeskie miasto leżące 4 km od granicy z Polską 

w Boboszowie (niedaleko Międzylesia).

Nad miastem na Górze Matki Bożej wznosi się okazały kompleks pielgrzymkowy.

W głównym ołtarzu sanktuaryjnego kościoła znajduje się cudowny obraz Matki Bożej Śnieżnej, 

który jest sercem tego pielgrzymkowego miejsca i obiektem ogromnej czci.
Dawno temu, w okresie wojny trzydziestoletniej (1618-1648), niedaleko za polskimi granicami, 

była sobie góra, która była tak pusta i goła, że ludzie zwykli ją nazywać górą Łysą.
Na tę górę, wyniośle spoglądającą na miasteczko Králíky, odbywały się, przy wtórze modlitw i pieśni maryjnych, specyficzne dziecięce procesje. Na marginesie warto nadmienić, że nie inaczej to wyglądało

 na Świętej Górze w zupełnie innej części Czech w mieście Příbram. Po cudzie uzdrowienia ze ślepoty pewnego żebraka z Nymburka powstało tam Narodowe Sanktuarium Maryjne Czech, Moraw 

i czeskiej części Śląska. W czasie wspomnianej straszliwej wojny połączonej z zarazą liczba Czechów spadła z 4 milionów w połowie XVII w. do 700 tysięcy w połowie wieku XVII! Nie dziwi nas, 

że w takich okolicznościach, właśnie u Panny Maryji, szukały pomocy małżonki i dzieci żołnierzy 

z katolickich rodzin. Może nas jednak wprawić w osłupienie udokumentowany fakt, że na przykład na Świętej Górze protestanci wspólnie z katolikami modlili się za wstawiennictwem Panny Maryji 

o zakończenie walk i pokój dla wszystkich w nich uczestniczących stron. 

Tak wielką ufnością darzył wtedy naród czeski Niebieską Panią.
Na Králícką Łysą górę pielgrzymował miedzy innymi mały Tobiasz Jan Becker z Králík (1646-1710), 

by dziękować za pokój i polecać Bożej opiece swoją rodzinę i bliskich. Jeszcze jako mały chłopiec postanowił, że zbuduje tam kościół. Tobiasz wystudiował, stał się księdzem a później kanonikiem katedry św. Wita w Pradze. Dlatego, że procesje na Łysą górę trwały nadal a uczestniczyło w nich już naprawdę bardzo wielu ludzi z szerokiej okolicy, ówczesny proboszcz, ks. Schielman zwrócił na nie uwagę kanonika Beckera oraz przypomniał mu o niegdyś złożonym ślubie.
W roku 1696 Tobiasz Jan Becker zwrócił się z prośbą o stosowne pozwolenia do biskupa i wraz 

z kilkoma gorliwymi przyjaciółmi zaczął realizować sen swojego dzieciństwa wznosząc barokowy kościół Panny Maryji wraz z krużgankami. W roku 1700 prace ukończono a 21. sierpnia uroczyście
zainstalowano w kościele łaskami słynącą kopię obrazu Matki Bożej Śnieżnej z bazyliki większej
Santa Maria Maggiore w Rzymie. Sanktuarium z upływem czasu się rozwijało: wzdłuż alejki wiodącej
z miasta do kompleksu sanktuaryjnego zbudowano Kaplice Drogi Krzyżowej, pomiędzy krużgankami Kaplicę Schodów Świętych; jeszcze intensywniej wzrosła liczba pielgrzymów.

Wspaniały rozwój tego miejsca, któremu Tobiasz Jan Becker dał nazwę Góra Matki Bożej,
nagle przeciął w roku 1846 pożar spowodowany uderzeniem pioruna. Pożar to straszna katastrofa.
Zniszczył on freski, niemal doszczętnie spłonęły ołtarze. Co najważniejsze, zachował sie cudowny obraz, więc serce Matki Bożej biło i bije dalej dla przychodzących tutaj pielgrzymów.

Obecnie świątynia ma wystrój w stylu pseudorenesansowym, rzeźby i barokowe ołtarze,

 które udało się uratować przed pożarem zostały umieszczone w korytarzu drogi krzyżowej. 

Korytarz ten ma kwadratowy obwód. W środku korytarza zwanego inaczej ambitem znajduje się kwadratowy dziedziniec przeznaczony dla pielgrzymów i kaplica ze świętymi schodami z 1710 roku.
Trasa zwiedzania klasztoru zaczyna się obok głównego wejścia, w kapliczce poświęconej na pamiątkę zmarłych i prowadzi ambitami w kierunku drogi krzyżowej /stacje I - XIV/. 

Najwięcej uwagi i szacunku należy poświęcić miejscu w którym ambity kończą się. 

Przez kościół dochodzi się ponownie do głównego wejścia.po całym obiekcie można przechadzać się indywidualnie.