SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - SZWAJCARIA

Sanktuarium Czarnej Madonny w Einsiedeln 

 

Einsiedeln to najważniejsze w Szwajcarii sanktuarium maryjne. 

Tutaj w kościele zakonu benedyktynów znajduje się cudowna figurka Czarnej Madonny. 

Co roku oddaje jej cześć ponad pół miliona pielgrzymów niemal z całego świata.
Malowniczo położony kościół przyciąga wzrok fasadą z dwiema wieżami o wys. 56 m, w których zamontowano 12 dzwonów. Plac przed kościołem otaczają arkady zdobione rzeźbami. 

Wnętrze świątyni jest pięknie ozdobione, głównie bogatymi rzeźbami i freskami. Nad świątynią wznosi się kopuła o wys. 30 m i średnicy 13,5 m. W ołtarzu znajduje się relikwiarz z czaszką św. Meinrada. Centralnym punktem kościoła jest Kaplica Łask z czarnego marmuru. Powstała ona w XVII w. 

na miejscu skromnej kaplicy, w której św. Meinrad modlił się przed figurą Matki Bożej, którą otrzymał 

od Hildegardy, wnuczki Karola Wielkiego. Ta rzeźba spłonęła w 1465 r. 

Obecna figura pochodzi z połowy XV w. Od XVII w. datuje się zwyczaj ubierania jej w bogate szaty. Zaczernienie twarzy Madonny i Dzieciątka przypisuje się dymom ze świec, lamp oliwnych i pożarów. 15.08.1934 r. statuę ukoronowano. 

15.06.1984 r. sanktuarium w Einsiedeln odwiedził Ojciec Święty Jan Paweł II.
Święty Meinrad urodził się ok. 800 r. Ten kapłan, a później także zakonnik-benedyktyn odnalazł 

w sobie powołanie do życia pustelnika. Gościnnego i ufnego eremitę w wieku 60 lat zamordowano. 

W miejscu jego kaplicy kanonik Eberhard ze Strasburga zgromadził okolicznych braci 

i utworzył zgromadzenie.

Ciekawostki:
Poniżej kościoła wypływa źródełko zwane fontanną Maryi. Czerpał z niego wodę św. Meinrad a wierni od wieków piją ją wierząc w otrzymanie łask.
Herb klasztoru - dwa kruki, to pamiątka po legendzie, wg której oswojone kruki św. Meinrada wskazały sprawców jego zabójstwa.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - LUKSEMBURG

Matko Boska, Pocieszycielko Strapionych, módl się za mieszkańców Luksemburga.

Luksemburczycy kochają Maryję. W wielu miastach i wsiach wznoszą się niewielkie sanktuaria maryjne, 

do których każdego roku pielgrzymują mieszkańcy. Do Vianden, przy granicy z Niemcami, przychodzą przede wszystkim chorzy. Czczą w tym miejscu Maryję, zwaną Uzdrowieniem Chorych. Górnicy mają swoją królową w Kayl.

A okazałe sanktuarium w Niederwiltz ku czci Chrystusa Króla i Matki Bożej Fatimskiej ludzie zbudowali, kiedy zakończyła się II wojna światowa. Chcieli podziękować za wyzwolenie Luksemburga spod okupacji niemieckiej.
Patronką Wielkiego Księstwa Luksemburg jest Matka Boża Pocieszycielka Strapionych.
Jej figurę mieszkańcy umieścili w ołtarzu katedry pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny
w Luksemburgu.
W specjalnym dekrecie z 1966 roku oddano księstwo pod opiekę Maryi.
Na pamiątkę tego wydarzenia każdego roku, aż do dnia dzisiejszego, między trzecią a piątą Niedzielą Wielkanocną obchodzona jest słynna dwutygodniowa oktawa ku czci Matki Bożej z Luksemburga.
W tym roku będzie to od 25 kwietnia do 9 maja. Podczas oktawy cudowna figura ubrana w piękne szaty, niesiona jest w procesji. Maryja ma też szatę w barwach naszego kraju – biało-czerwoną.
Ufundowała ją Polonia mieszkająca w Luksemburgu. W prawej ręce Matka Boża trzyma berło,
na którym wisi złoty klucz do miasta i do serc mieszkańców Księstwa.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - WŁOCHY

Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Le Grazie (Curtatone)

(wł. Il Santuario della Beata Vergine delle Grazie) - kościół zbudowany w stylu gotyku lombardzkiego, poświęcony Matce Bożej, znajdujący się we Włoszech, w miejscowości Le Grazie,

należącej do gminy Curtatone, ok. 7 km od Mantui. 

Do sanktuarium wzniesionego nad wodami rzeki Mincio przylega wielki plac, na którym co roku 

14 i 15 sierpnia odbywa się konkurs malowania obrazów kredą na asfalcie. 

Jest to tzw. Concorso dei Madonnari (konkurs rysowników ulicznych, dosłownie "malujących Madonny")

Początki kościoła w Le Grazie sięgają lat 1150 - 1200. Wówczas miejscowość ta nazywała się Prato Lamberto. Na niewielkim cyplu wyłaniającym się z trzcin, którymi porośnięte były brzegi rzeki, rybacy 

i chłopi z okolic Mantui zbudowali ołtarzyk z wizerunkiem Maryi z Dzieciątkiem. 

Obraz ten był przez miejscową ludność otaczany szczególną czcią. Maryi obecnej w swoim wizerunku zaczęto też przypisywać cudowną moc, a mieszkańcy okolic Mantui wierzyli, że za wstawiennictwem 

Matki Bożej otrzymywali różne łaski. Nad ołtarzem została więc zbudowana kaplica, aby chronić obraz przed wpływem warunków atmosferycznych. Wraz z rozbudową struktury architektonicznej 

zwiększało się też zainteresowanie tym miejscem. W 1399 w. Mantuę nawiedziła epidemia dżumy. Ówczesny władca, Franciszek I Gonzaga uznał ustąpienie zarazy za łaskę otrzymaną przez 

wstawiennictwo Madonny i na tę pamiątkę rozkazał zbudować w miejscu dawnej kaplicy kościół poświęcony Maryi. Prace budowlane zostały powierzone architektowi Bartolino z Novary, 

który w tym samym czasie projektował w Mantui Castello di San Giorgio oraz zamek Estense w Ferrarze. Kościół zbudowano w stylu gotyku lombardzkiego, a jego budowa kosztowała 30000 skudów w złocie. 

W 1406 kościół został konsekrowany w obecności darczyńcy oraz biskupów Mantui i Cremony.

Od tego czasu liczba pielgrzymów odwiedzających to miejsce ciągle rosła. Już nie byli to tylko mieszkańcy okolicznych miejscowości, ale także przybysze z daleka. Byli wśród nich nawet cesarz Karol V Habsburg
i papież Pius II. Sanktuarium otrzymywało też liczne darowizny, które sprawiły, że oryginalna struktura architektoniczna kościoła uległa licznym modyfikacjom. Począwszy od 1412 do końca XV w. zostały zbudowane: konwent, szkoła, oratorium i biblioteka. Niektóre z zamożnych rodzin mantuańskich ufundowały prywatne kaplice przylegające do konwentu lub też znajdujące się wewnątrz kościoła. Były to też miejsca pochówku członków tych rodzin. Nad rozbudową kościoła pracował też Giulio Romano. W 1521 wokół placu został zbudowany portyk z 52 arkadami. Stał się on miejscem handlu dla licznych kupców, ponieważ 11 sierpnia 1525 markiz Fryderyk II Gonzaga przeniósł tu targ z portu w Mantui, zapoczątkowując tradycję targu sierpniowego, zwanego Fiera di ferragosto delle Grazie.
Rozliczne darowizny doprowadziły do rozbudowy bazyliki, która stała się wielkim kompleksem budynków. W 1642 dobudowana została zakrystia oraz nowe skrzydło portyków wzdłuż placu.
Ambitny projekt z 1700, którego pomysłodawczynią była księżna Anna Izabela z Guastalli, przewidywał zbudowanie 15 kaplic wzdłuż drogi do Mantui, ale nie został zrealizowany.
W 1782 konwent został zamknięty i przekształcony w szpital. Zaczął się okres upadku sanktuarium.
W czasie inwazji napoleońskiej zostało ono pozbawione zbiorów darów wotywnych, znacznej części kosztowności, a zbiory biblioteczne zostały zniszczone lub zagrabione.
W 1810 władze francuskie rozwiązały konwent i wygnały rezydujących tu franciszkanów.
W 1812 zniszczono lub rozebrano częściowo tego budynki kompleksu architektonicznego.
Sanktuarium pozostawało w ruinie aż do czasu, kiedy zajęli się nim biskupi Mantui - Corti, Rota i Sarto (późniejszy papież Pius X). Wtedy zaczęła się nowa epoka w jego historii, zostało bowiem odrestaurowane
i wzmogła się jego aktywność duszpasterska.
W 1886 powrócili tu franciszkanie, a w 1905 ich miejsce zajęli pasjoniści.
Od 1935 posługę pełnią tu księża diecezjalni.

Obraz czczony w sanktuarium przedstawia Madonnę w stylu zwanym przez ikonografię Eleusa, 

gdyż jej policzek dotyka policzka Dzieciątka, które trzyma na ręku. 

Dzieciątko Jezus ma twarz owalną. Sprawia wrażenie, że patrzy na widza. Jego odzienie swym kolorem odcina się od dwukolorowych szat Maryi, które z kolei ozdobione są różami i innymi ornamentami. 

Kolor tła pozwala wyodrębnić aureole i korony, które wieńczą głowy Madonny i Dzieciątka, 

a także zwraca uwagę na spojrzenie, które te postacie wymieniają między sobą.

W ciągu wieków obraz był odnawiany i poprawiany, co jest dostrzegalne szczególnie
w obrębie oczu i dłoni. Pomimo stosowania rozmaitych technik przy poprawkach, można stwierdzić,
że dzieło zostało namalowane ok. 1300. Jest więc najstarszym obiektem w świątyni.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - SŁOWACJA

 LEWOCZA - miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, w kraju preszowskim, 
w historycznym regionie Spisz..

Górująca nad Lewoczą Olivetska Góra od wieków znana była jako miejsce kultu
Najświętszej Maryi Panny. Stąd też pochodzi jej druga nazwa — Mariańska Góra, czyli Góra Matki Bożej. Z zachowanych dokumentów wiadomo, że pielgrzymowano tu już w XIII w.
W 1247 roku na Mariańskiej Górze zbudowano pierwszy, niewielki kościółek pw. Nawiedzenia Matki Bożej. Być może powstał on jako dziękczynne wotum mieszkańców Lewoczy i okolicznych osad,
którzy ocaleli podczas najazdu Tatarów w 1241 roku. Prawie wiek później, w 1311 roku, w Lewoczy osiedli franciszkanie, którzy jako czciciele Najświętszej Panny otoczyli kościółek troskliwą opieką.
W 1322 roku, z inicjatywy ówczesnego proboszcza Lewoczy, świątynia została wyremontowana
i ozdobiona. Do Lewoczy przybywało coraz więcej pielgrzymów — nie tylko z terenu Spisza,
ale także z innych rejonów dzisiejszej Słowacji, Węgier oraz z południowej Polski. Kościół więc powiększono i przebudowano w 1470 r. W tym też czasie umieszczono w nim gotycką rzeźbę Madonny Niepokalanej, czczoną od tej pory jako słynącą łaskami. Być może zastąpiła ona zniszczony, pierwotny wizerunek. Podczas reformacji wierni nadal przybywali na Mariańską Górę, mimo zakazu ówczesnych władz; nieposłusznych karano grzywną.
Po okresie reformacji nastąpiło wyraźne ożywienie kultu Matki Pana w Lewoczy. Matkę Bożą
z Mariańskiej Góry zaczęto czcić jako patronkę trwających w wierze. W 1673 roku Stolica Apostolska przyznała sanktuarium liczne odpusty, co spowodowało kolejny wzrost liczby pielgrzymów.
Kościół wielokrotnie przebudowywano i powiększano. W 1698 r. na jego miejscu została wzniesiona
druga świątynia, a w 1819 r. trzecia. Budowa obecnego kościoła trwała w latach 1906—1914.
Został on uroczyście poświęcony 2 lipca 1922 roku przez spiskiego biskupa Jana Wojtaszaka  późniejszego słowackiego męczennika z czasów komunizmu, obecnie Sługę Bożego i kandydata na ołtarze.
Szczególnie uroczyście obchodzony był na Mariańskiej Górze Jubileuszowy Rok 1900.
Rozporządzeniem biskupa spiskiego Pawła Szmresaniego, wierni, którzy nie mogli udać się na pielgrzymkę do Rzymu, otrzymywali odpust jubileuszowy, odwiedzając tutejsze sanktuarium w uroczystość
Nawiedzenia Matki Bożej. Jak zanotował ks. Alojzy Friedrich w wydanym w 1911 roku dziele
pt. „Historye cudownych obrazów Najświętszej Maryi Panny w Polsce”, w dniu tym wyruszyła
na Mariańską Górę „...wspaniała procesya z muzyką i śpiewem pobożnym. (...)
Dwie godziny postępowała procesya na stromą górę, podczas której 80 młodych mężczyzn utrzymywało porządek, a 120 panien w bieli ubranych rzucało kwiaty pod stopy księdza biskupa”.
Ostatnia pielgrzymka przed objęciem władzy przez komunistów, z udziałem tysięcy wiernych,
odbyła się w 1948 roku, zaś pierwsza pielgrzymka po upadku komunizmu — w roku 1990.
W latach 1948—1990, mimo licznych szykan i zakazów, wierni przybywali do tutejszego sanktuarium prosząc Madonnę o wsparcie i ratunek. Miejsce to stało się w tym okresie narodowym sanktuarium Słowaków, podobnie jak Częstochowa w Polsce. W 1984 roku świątynia została podniesiona przez
władze kościelne do godności bazyliki mniejszej. Obecnie na Mariańską Górę, jak przed wiekami, pielgrzymują obok Słowaków, Węgrzy i Polacy, katolicy rzymscy, grekokatolicy i ewangelicy.
Do sanktuarium wiedzie z Lewoczy prosta, stroma, wysadzana drzewami droga, przeznaczona
dla pieszych. Idących prowadzą niebieskie znaki turystyczne i kapliczki opatrzone datą 1869.
Nie mniej stromą drogą można dojechać aż do parkingu urządzonego w lesie nieopodal kościoła.
Stoją tutaj stylowe drewniane wiaty z ławkami i stolikami. Ścieżka prowadzi w dół, gdzie na stoku
znajduje się kaplica wzniesiona nad źródłem. Wielowiekowa tradycja głosi, że woda z tego źródła
ma moc uzdrawiającą.
Świątynia jest neogotycka. Z daleka widnieje górująca nad nią strzelista wieża. Obok, nieco niżej, stoi niewielki dom rekolekcyjny, a w tyle greckokatolicka drewniana kaplica wzniesiona w 1847 roku przez rzymskokatolickiego proboszcza Lewoczy — Józefa Dulowicza. Sanktuarium opiekują się siostry salwatorianki.
Słynąca łaskami figura znajduje się w ołtarzu głównym, podobnie jak boczne, neogotyckim.
Powstał on w 1922 roku z fundacji bpa Jana Wojtaszaka. Madonna stoi odziana w strój królewski,
dzierżąc w prawej dłoni berło. Jej postać otacza krąg z promieni.
Wokół ołtarza zawieszono liczne wota i tabliczki wotywne; pochodzące z czasów komunistycznych
są anonimowe, czasem nie zawierają nawet imienia.
Na ścianie kościoła, przy wejściu, widnieje tablica upamiętniająca wizytę Jana Pawła II,
na której wypisano fragment homilii wygłoszonej przez Papieża na Mariańskiej Górze:
„Jest prawdą, że liczni synowie i córki ziemi słowackiej zawdzięczają tej świątyni to, że prawda o Bogu i wiara w Niego zachowały się żywe w ich sercach”.

 

Między położonym w dolinie miastem Lewocza na Spiszu a wznoszącą się nad nim górą, 

na której szczycie znajduje się maryjne sanktuarium, w środku rozległej łąki stoi krzyż. 

Upamiętnia on miejsce, gdzie 3 lipca 1995 r. Ojciec Święty Jan Paweł II odprawił Mszę św., 

w której uczestniczyło ponad 650 tys. wiernych.

Po raz pierwszy Słowacy mogli przyjmować Następcę św. Piotra jako wolny naród, 

suwerenne państwo, któremu pomimo wielu przeciwności udało się wytrwać w wierze. 

Słowackiego katolicyzmu nie zmogła w przeszłości reformacja, hitleryzm ani socjalizm, 

budowany tu wyjątkowo starannie. Po okresie, kiedy w kościołach można było spotkać jedynie 

garstkę staruszek i małych dzieci 

(za przyznanie się do katolicyzmu groziło zwolnienie z pracy i wyrzucenie ze szkoły), 

wielotysięczne tłumy stanęły wokół ołtarza ustawionego u stóp sanktuarium, 

zwanego często słowacką Częstochową.

Do Lewoczy pielgrzymowałem 2 razy, ostatnio byłem tam z Norbertem we wrześniu 2012 roku.

Polecam wszystkim, którzy będą na Słowacji aby odwiedzili to święte miejsce Słowaków.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - BIAŁORUŚ

 GUDOGAJ

Miasteczko Gudogaj - obecnie nieduża wioska w rejonie ostrowieckim obwodu grodzieńskiego,
na trasie Oszmiany-Ostrowiec, niedaleko linii kolejowej Kaliningrad-Wilno-Mińsk-Moskwa.
Na obrzeżu wioski stoi drewniany kościółek, położony na niewielkim wzniesieniu, z którego,
w warunkach dobrej widoczności, można zobaczyć sąsiednie wioski i miasto Ostrowiec.
Historia gudogajskiej parafii jest ściśle związana z obrazem Matki Bożej. Według jednej z wersji,
w okolicznej starodawnej oszmiańskiej puszczy żył pustelnik, który w izolacji od ludzi oddawał się
modlitwie i pokucie oraz służył radą i duchową pomocą ludziom do niego przychodzącym.
Niedaleko przebiegał szlak, który łączył Zachód i Wschód. W tamtych czasach podróżowali nim liczni kupcy, na których często napadali złodzieje. Pewnego razu kupiecka karawana została napadnięta przez rabusiów, a na miejscu, w którym się to odbyło porzucono wiele cennych rzeczy, m.in. ikonę Matki Bożej. Obraz trafił do pustelnika, a ten umieścił go w swoim domu. Inna legenda głosi, że niedaleko od Biernaciszek, na chutorze Polany (istnieje do dziś), stała leśniczówka. Mieszkał w niej bardzo religijny leśniczy, który ze szczególną nabożnością odnosił się do Matki Bożej. W jego szałasie/budzie ukazał się obraz Maryi. Według innej legendy obraz został wyrzucony przez jeden ze szlacheckich rodów po tym,
jak jego właściciele przeszli na protestantyzm (kalwinizm), który nie uznaje kultu Matki Bożej i świętych.
Bez względu na to, która z owych wersji jest bliższa prawdzie, nie ma wątpliwości, że sam Bóg
wybrał to miejsce, jak wiele innych, by udzielać swych łask. Wkrótce niewielki obraz (31,2 x 27,7 cm) zaczęli czcić miejscowi mieszkańcy. Do szałasu w lesie przychodzili ludzie, by prosić Matkę Najświętszą
o pomoc, a ich prośby były spełniane. W świadomości ludzi nazwa również jest związana z obrazem:
 na początku informowała o tym, że cudowny obraz znajdował się w szałasie „budanie”,
dlatego owe miejsce nazywano Budahaje (buda w gaju). Od tej nazwy powstał dzisiejszy - Gudogaj.

Wykorzystano materiały: Arkadiusz Kulacha OCD
„Obraz Matki Bożej w Gudogaju”(wydawnictwo „Pro Christo”, Mińsk, 2007).

Obecnie obraz Matki Bożej Szkaplerznej umieszczony jest w kościele

p.w. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Gudogaju.

Koronacja obrazu Matki Bożej dokonana została przez kardynała Kazimierza Świątka

15 lipca 2007 roku.

 

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - MALTA (GOZO)

Sanktuarium Ta' Pinu znajduje się wewnątrz terytorium wyspy Gozo. Jego powstanie wiąże się 

z kaplicą z 1545 roku, poświęconą Matce Bożej Wniebowziętej, zwanej Ta' Gentili, 

od nazwiska rodziny, która ją zbudowała. W 1619 kaplica została odnowiona przez niejakiego 

Pinu Gauci, który umieścił w niej obraz Matki Bożej Wniebowziętej, namalowany przez Wiocha 

Amadeo Perugino. Obraz do dzisiaj cieszy się czcią. Od tego czasu kaplica zmieniła nazwę na Ta' Pinu. W 1663 roku jednak, w czasie wizytacji apostolskiej, została zamknięta dla kultu i nikt już nie myślał 

o jej ponownym otwarciu. Jednakże 22 czerwca 1883 roku miało tu miejsce cudowne zjawisko.

Młoda wieśniaczka, Carmela Grima, wracając wieczorem do domu po całym dniu ciężkich robót na polu, usłyszała kobiecy głos dochodzący z kościółka: „Odmów trzy Ave Maria na cześć trzech dni, w czasie których moje ciało pozostawało w grobie". Kobieta zwierzyła się pobożnemu młodzieńcowi, 

który zdradził jej, że także słyszał w tym miejscu głos, który zapraszał go do modlitwy do „ukrytej rany" Jezusa na Jego ramionach, spowodowanej ciężarem krzyża. Wkrótce rozpoczęły się pielgrzymki, zdarzały się cuda i zaczęto myśleć o zbudowaniu wielkiego sanktuarium, kryjącego w swoim wnętrzu dawną kaplicę Ta' Pinu. 30 maja 1920 roku rozpoczęto budowę sanktuarium, którą ukończono 13 grudnia 1931 roku. Obraz Matki Bożej został ukoronowany w 1935 roku.

Dla uczczenia setnej rocznicy objawień Matki Bożej w Ta' Pinu odbył się na Malcie 

we wrześniu 1983 roku IX Międzynarodowy Kongres Mariologiczny i XVI Międzynarodowy 

Kongres Maryjny. Liturgia na zakończenie miała miejsce w sanktuarium i sprawował ją legat papieski, 

kard. Salvatore Pappalardo z Palermo.

W tym samym sanktuarium Jan Paweł II w czasie swojej wizyty na Malcie 26 maja 1990 roku odprawił Mszę św. i wygłosił homilię, polecając wszystkim Maltańczykom zawierzenie matczynej opiece 

Najświętszej Maryi Panny, tak jak to czynili ich przodkowie.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - POLSKA - ROZWADÓW

Obraz Matki Bożej Szkaplerznej w Stalowej Woli-Rozwadowie

Łaskami słynący obraz Matki Bożej Szkaplerznej umieszczony w ołtarzu bocznym 

w prawej nawie kościoła Farnego pw. Matki Bożej Szkaplerznej w Rozwadowie, znajdującym się 

w północnej części Stalowej Woli. Madonna Rozwadowska zwana też Panią Rozwadowską czczona 

w tym wizerunku jest Patronką parafii Rozwadów.
Pierwsze wzmianki o nim pojawiły się w osiemnastym stuleciu. 

Za pomysłodawcę uważa się ks. Jakielskiego, któremu to przypisuje się zasługi w krzewieniu życia religijnego i duszpasterskiego, jak również podjęcie inicjatywy dzięki której wzniesiono 

drewniany kościółek rozwadowski. Nie ma pewności co do samego twórcy dzieła. 

Przypuszcza się, że był on jednym z malarzy pracujących nad dekoracją Zamku Lubomirskich 

w Rzeszowie.Malowidło wykonano na lnianym płótnie za pomocą farb olejnych, a ówczesne wymiary 

to 125 cm x 85 cm. Obraz przedstawia wizerunek Matki Boskiej z Dzieciątkiem, którego prawa rączka wzniesiona jest do góry na znak błogosławieństwa, w lewej trzyma szkaplerz, a głowy przyozdabiają świetliste aureole. Z biegiem czasu dodano dwie pozłacane korony. Malunek stał się dumą bocznej części ołtarza, zdobiąc świątynię od 1945 roku z okazji przybycia do Rozwadowa bractwa karmelitańskiego.
25 marca 1754 roku na mocy "Przywileju" wydanego przez Papieża Benedykta XI i staraniem rozwadowskiego proboszcza księdza Jana Jakielskiego zostało założone Bractwo Szkaplerzne. 

W okresie rozbiorów w 1783 roku wydano dekret józefiński, na mocy którego zniesiono wszelkie 

bractwa i stowarzyszenia, a rok później nakazano usuwać wszelkie wizerunki świętych nie mających należytej akceptacji i potwierdzenia. W konsekwencji z rozwadowskiego obrazu zdjęto korony

 i składane w podzięce przez wiernych wota. Po pożarze jaki nawiedził farę malowidło przeniesiono 

do klasztoru O.O.Kapucynów, które umieszczono w bocznej nawie za ruchomym obrazem św. Barbary 

w obawie przed konsekwencjami ze strony władz zaborczych.
Po wybudowaniu nowej fary w 1907 roku rozpoczęto uroczyste przygotowania do przeniesienia obrazu, które zbiegły się w czasie z odpustem. Od tej pory Matka Boska Szkaplerzna obrana została patronką zarówno kościoła jak i całej parafii.
W 1915 roku obraz na nowo powrócił do kapucyńskiego klasztoru, ponieważ fara ucierpiała od pocisków podczas wojennego ostrzału. Po pięciu latach intensywnych remontów symbol rozwadowskiego kościoła wrócił na swoje miejsce. Po dwóch cudownych ocaleniach zaczęto coraz intensywniej mówić o mocy 

jaka w nim drzemie, a także opiece jaką roztacza nad parafią.
W latach pięćdziesiątych malowidło poddano dokładnej renowacji. Krakowska artystka Olga Stępak

m.in. wzmocniła lekko wyblaknięte tło, wypełniła powstałe na przestrzeni lat uszkodzenia, 

zmyła namalowane przez poprzednika korony, a na końcu zabezpieczono płótno werniksem. 

Równolegle w farze trwały prace nad remontem i dekoracją naw oraz ołtarzy. 

W miejscu gdzie miała się znajdować "Matka Boska Rozwadowska" rozciągnięto bordowe płótno. 

Obraz powrócił w pierwotne miejsce w listopadzie.
Rok 1965 stał się rokiem szczególnym dla całej parafii rozwadowskiej, gdyż farę podniesiono do rangi sanktuarium. To doniosłe wydarzenie zbiegło się w czasie z obchodami "Dni Maryjnych" z okazji 

1000 - lecia Chrztu Polski z udziałem takich osobistości jak: ordynariusz sandomierski, przedstawiciele kapituły przemyskiej z ks. prałatem Bialicem.
Z inicjatywy ówczesnego Ks. Bp. Ignacego Tokarczuka rozpoczęto starania o koronację obrazu.

 Z tej okazji sporządzono trzy księgi będące źródłem informacji na jego temat: "Księgi wot", "Księgi kronik"

 i "Księgi łask". Zawierają one fakty na temat wydarzeń z lat 1748 - 1985, jak również liczne przypadki cudownych uzdrowień i łask.

Jego obecne wymiary wynoszą: 81 x 122. Samo malowidło jest powielane w formie obrazków z podpisem "Łaskami słynący obraz Matki Boskiej Szkaplerznej w Rozwadowie" i rozdawane w różnych regionach Polski.
Szkaplerz to miniaturowy habit, który przybrał formę dwóch brązowych płatków wełnianego sukna połączonych dwiema tasiemkami. Na jednym płatku widnieje wizerunek Matki Bożej Szkaplerznej, 

a na drugim Najświętszego Serca Pana Jezusa. Czciciele noszą go na ramionach tak, by jedna część szkaplerza spoczywała na piersiach, a druga na plecach. 16 grudnia 1910 roku papież Pius X zezwolił zastąpić go tzw. medalikiem szkaplerznym, który na jednej stronie ma wizerunek Matki Bożej, 

na drugiej Serce Jezusa.

Obecnie trwają przygotowania do koronacji obrazu Matki Bożej Rozwadowskiej, która odbędzie się 25 maja 2014 r.

LINK DO STRONY SANKTUARIUM 

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - LITWA

Piwoszuny (lit.Pivašiūnai)  to niewielka litewska wieś, położona w miejscu malowniczym i pofalowanym, 

w bliskości ogromnego lasu Pivašiūnai-Ginėtiškės nad jeziorem Ilgis, 25 km na północny wschód od Olity (lt. Alytus). Ta miejscowość znana jest nie tylko dzięki swemu korzystnemu usytuowaniu geograficznemu

 i krajobrazowemu, ale przede wszystkim dzięki miejscowemu kościołowi i znajdującemu się obrazowi Madonny z Dzieciątkiem, który słynie łaskami. W 1988 r. kardynał Vincentas Sladkevičius (1920-2000) ukoronował ten sławny obraz wiernej Pośredniczki łask i Pocieszycielki koronami, które wcześniej pobłogosławił Jan Paweł II. Kardynał nadał mu wtedy tytuł Pocieszycielki Strapionych. 

Kościół w Piwoszunch jest jedną z najważniejszych świątyń w diecezji koszedarskiej, 

ale znany jest daleko poza jej granicami. W kościele w Piwoszunach odbywa się najważniejszy 

w diecezji odpust, trwający oktawę i przypadający na Święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem jest datowany na połowę XVII w. Stanowi dzieło o wysokim poziomie artystycznym wykonane przez artystę z Litwy. Na tablicy z desek bukowych namalowana jest postać 

o delikatnym spojrzeniu, czarnowłosa, w szerokim płaszczu. Dziewica Maryja prawą ręką obejmuje siedzące na Jej kolanach Dzieciątko, a w lewej trzyma berło. Wizerunek reprezentuje typ ikonograficzny Dexiokratusa, gdzie Matka Boska trzyma Dzieciątko na prawej a nie – jak to jest częstsze – na lewej ręce. Zdaniem historyków sztuki Matka Boża Piwoszuńska jest kopią znanego obrazu z benedyktyńskiego kościoła w Starych Trokach.

Mniej-więcej w latach 70. XVII w. postacie Maryi i Dzieciątka Jezus ozdobiono koronami.
W roku 1750 udekorowano je ornamentowanymi sukienkami z pozłacanego srebra.
Prawdopodobnie wtedy już obraz słynął łaskami. Ludzie powtarzają przekazy o wielu cudownych uzdrowieniach i innych łaskach, otrzymanych dzięki modlitwie przed tym obrazem,
 jednak najlepiej świadczą o nich zdobiące obraz wota.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - SŁOWENIA

 Brezje niewielka wioska w północnej Słowenii, położona w pobliżu Radovljicy,
 przy gorenjskiej szosie jest dla Słoweńców tym, czym dla Polaków Jasna Góra.
W największym sanktuarium Maryjnym Słowenii znajduje się słynący łaskami obraz Matki Bożej Wspomożycielki Wiernych (Marija Pomagaj),
 którego kopię znajdziemy w niemal każdym słoweńskim kościele.
Maria z Brezji jest swobodną kopią obrazu Łukasza Cranacha st. z katedry św. Jakuba w Innsbrucku.
Pierwotna świątynia w Brezje wzniesiona została już w XV wieku.
Powstał wtedy tu niewielki kościółek pod wezwaniem św. Vida.
Na początku XIX wieku przy kościele powstała kaplica, której wnętrze ozdobione zostało pięknymi freskami słynnego barokowego słoweńskiego malarza Leopolda Layera z Kranja (1752-1828).
Kiedy artysta ten został skazany na długoletnie więzienie przez Napoleona zaprzysiągł sobie,
że gdy tylko zostanie oswobodzony namaluje obraz poświęcony Marii  i przekaże go do sanktuarium.
Tak też uczynił i już w 1814 roku obraz Matki Boskiej znalazł się w kaplicy.
Niespełna pół wieku później wierni uznali obraz za cudowny, a w 1907 roku za przyzwoleniem ówczesnego papieża Piusa X miała miejsce jego koronacja przez arcybiskupa Goricy i pierwszego słoweńskiego kardynała - Jakuba Missie.
Pod koniec XIX wieku zdecydowano się tu wybudować nową świątynie oraz dodatkowe zabudowania klasztorne. W czasie okupacji franciszkanie wywieźli obraz i ukrywali go w klasztorach zgromadzenia
poza Słowenią do 1947 r.
W 1988 r. Jan Paweł II podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Ojciec Święty odwiedził sanktuarium 17 maja 1996 podczas swojej pierwszej pielgrzymki do Słowenii.
Po modlitwie przed obrazem wpisał do księgi gości: "Mario, wspomóż! Janez Pavel II".
Przed bazyliką stoi rzeźba Papieża projektu Stane Kolmana oraz interesująca rzeźba Świetej Rodziny.
W budynku klasztoru znajduje się niewielkie muzeum z kolekcją wotywów, jasełek i galerią.
Członkowie zgromadzenia franciszkanów przyjmują rokrocznie w Brezjach blisko 300 tys. pielgrzymów.
Obecnie Sanktuarium w Brezje przeżywa prawdziwy renesans.
Każdego roku świątynia odwiedzana jest przez coraz to większe rzesze pielgrzymów
 i wiernych z całego kraju.

SANKTUARIA MARYJNE EUROPY - RUMUNIA

 W Rumuni na terenie Bukowiny Południowej położona jest miejscowość Kaczyce - (rum. CACICA)
Miejscowy kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP. Kościół jest aktualnie głównym miejscem pielgrzymek katolickich w Rumunii. W tym rumuńskim sanktuarium maryjnym znajduje się kopia ikony Matki Bożej Częstochowskiej.
Za kościołem znajduje się replika groty z Lourdes, powiązana z "wymodleniem rewolucji w Timişoarze" i – w związku z tym – z zachowaniem trzech polskich wiosek przeznaczonych przez Ceaușescu do likwidacj.
Miejscowość ta zamieszkana jest przeważnie przez ludność polskiego pochodzenia.
W 1791 roku sprowadzono pierwsze rodziny Polaków z okolic Bochni do pracy w kopalni soli. Niegdyś polsko-niemiecka, dziś zamieszkała przez Polaków, Rumunów i Ukraińców.
Nazywana Bukowiną w pigułce ze względu na wielonarodowość i wielowyznaniowość – w Kaczyce oprócz ponad 100-letniej katolickiej bazyliki mniejszej – centrum kultu maryjnego, wybudowanej przez misjonarzy z Krakowa, konsekrowanej w 1905 roku, znajdują się kościoły: ukraiński grekokatolicki i rumuński prawosławny.
W Kaczyce działa Stowarzyszenie Polaków, które skupione jest wokół Domu Polskiego, posiadającego 16 miejsc noclegowych dla turystów. W miejscowej Szkole Podstawowej języka polskiego od 13 lat uczą nauczyciele z Polski. Prezesem Stowarzyszenia Polaków w Kaczyce jest Krystyna Cehaniuc.

STRONA SANKTUARIUM
strona Stowarzyszenia Polaków CACICA